wtorek, 18 grudzień 2012 09:29

W świątyni serca

W duchowości muzułmańskiej doświadczanie Boskiej Opatrzności zaczyna się w nas samych: ten, kto pozna siebie, ten również pozna swego Pana. Droga tych, którzy poszukują Boga, wiedzie przez murakabę - medytację serca, szlifowanie serca. Tylko tak mogą Go ujrzeć.

Suficki mistrz Sajjid Abdul Bari Szach powiedział kiedyś:«Przy­wrócenie życia osobie umarłej nie jest wielkim cudem». Jego uczeń spytał zdumiony: «Jeśli nie uznamy za cud przywrócenia życia zmarłemu, czym w takim razie jest cud?». Sajjid Abdul Bari Szach odpowiedział: «Większym zadaniem jest obudzenie martwego serca.

 

 

Obudzenie martwego serca leży poza możliwościami każdego człowieka, jeśli łaska Boga nie wesprze jego wysiłków». (W stronę serca, Szajch Hazrat Azad Rasool) Nie pomieści ziemia ani niebiosa Serce w wielu tradycjach religijnych i kulturowych uważane jest za centrum witalnych sił człowieka, siedlisko emocji, intuicji oraz ludzkiej duszy.
 


Sufi uważają, że serce jest najważniejszym spośród wszystkich ludzkich narządów, ponieważ jest miejscem, gdzie Transcendentna Rzeczywistość wchodzi w kontakt z człowiekiem. To narząd intuicji i Boskiego Objawienia. Serce jest miejscem spotkania między ludzką a niebiańską rzeczywistością, w którym przebywa Duch Boga. Prorok islamu Mahomet powiedział kiedyś, że jest ono Tronem Wszechmiłosiernego Boga, Tronem, który obejmuje sobą cały wszechświat. Poprzez Proroka Bóg przekazał znamienne słowa: „Ziemia ani niebiosa pomieścić Mnie nie potrafią, ale potrafi serce Mojego wiernego sługi”.  

PRZEJDŹ DO SKLEPU

To zapewne do serca – jako sfery ludzkiego wnętrza – Chrystus odniósł się w słowach: „Albowiem oto królestwo Boże wewnątrz was jest” (Łk 17, 21). Święte pisma wielu religii nakazują człowiekowi utrzymywać serce w stanie czystości, jako warunek zbawienia. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 8). Doktryna o centralnej roli serca w intuicyjnym pojmowaniu mądrości i jedności jest uniwersalna. Zarówno Biblia, jak i Koran mówią o wiedzy serca. W chrześcijaństwie już wiele wieków temu Ojcowie Pustyni nauczali o duchowym, mistycznym i symbolicznym znaczeniu rzeczywistości serca. Ich nauki zapoczątkowały nurt mistyczny hezychazm, który ma długą historię w tradycji Kościoła wschodniego. Doktrynę tego nurtu w najpełniejszy sposób rozwinął św. Grzegorz z Palamas. W hezychazmie modlitwa serca związana była z jego mistycznym i teologicznym znaczeniem. W nauczaniu Kościoła Katolickiego zamiast o sercu wiernego zaczęto mówić o sercu Chrystusa, a na bazie oddania się Świętemu Sercu Jezusa rozwinęła się nowa duchowość.

Cały tekst w „Medytacji”- zeszycie nr 2  
KUP E-WYDANIE

ANDRZEJ AHMED SARAMOWICZ – wieloletni uczeń Szajcha Hazrata Azad Rasoola. Założyciel i koordynator Szkoły Nauk Sufich w Warszawie, udziela instrukcji w dziedzinie medytacji i praktyk sufickich. Autor tekstów z dziedziny duchowości muzułmańskiej, tłumacz książki W stronę serca. Prezes i założyciel Polskiej Fundacji Sufich im. Dżalaladdina Rumiego. Zaangażowany w dialog międzywyznaniowy, zainicjował pierwsze w Polsce obchody Światowego Tygodnia Międzywyznaniowej Harmonii.

Ahmed Saramowicz będzie gościem spotkania prezentującego najnowszy zeszyt „Medytacji”, które odbędzie się 18 grudnia o godz. 18. w Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie.


Przeczytano 8314 razy